من شب را دوست دارم، دیوانه وار، لحظه به لحظه اش را دوست دارم..

شب سیاه است،
تنها و آرام

شب ماه دارد، ماهی‌ که حکایت نقاب خندان مرد پریشان است..

و شب ستاره دارد،ستاره‌هایی‌ که بازی نورشان بازی بغض با گلوی همان مرد را جلوه میکنند..

من شب را دوست دارم، من همه چیز را در شب میبینم،
خودم،
پریشانی،
تنهایی‌،
دلمردگی،

و دردهای مشترکی که با آنهایی که دوستشان دارم مشترکم،

من هر شب با همین گلوی خفه، تمامی این دردها را در گوش شب فریاد میکنم

شب گوش میکند،شب خوب است..