تمامی انسانهای دنیای من
هیچ میدانید چه سخت است؟
اینکه نه پیامبر باشی که معجزهای رو کنی و نه آنقدر نامرد که به هر شکلی خودت را بالا بکشی..
و من ماندهام میان معجزه و نامردی روزگار..
مردترین مرد زمین هم که باشی،حتی انسانترین انسان، باز اغلب سنگها برای توست..
و تو با تمامی ظرافت زنانه ات،آرام آرام سیاهی زندگی،نامردی روزگار،سنگینی سنگ را کنار میزنی..
اگر بنا به اعتقاد باشد اعتراف میکنم..
عزیزم تو مقدّسترین پیامبر زندگی من هستی،من معجزه را از ذره ذره نگاهت میبینم..
