امسال هم ۱۴ فوریه اومد، البته با یه سری تغییرات اساسی

اینبار تو کجا و من کجا!

دلم می‌ خواد بگم لعنت به تو اما من آدمش نیستم، خودت که بهتر میدونی‌..

اول صبحی‌ هم از سر کنجکاوی زیاد رسیدم به عکست، داشتی میخندیدی

یه خنده کاملا واقعی، همراه با غرور همیشگیت..

همون غروره که من عاشقش بودم همیشه..

همین بس واسه من، در قبالش هم هیچ چیزی ندارم که مثلا بهت هدیه کنم

تو خاطرات گذشته یه قدمی‌ بزن هر چی‌ لبخند آورد رو لبات مال خودت..

البته اگه چیزی یادت مونده !