من در این شب تکراری با داشتن فقط چند آرزو دوباره چشمانم را می‌بندم.. تمام سلولهای مغزم را می‌‌سپارم به بغض صدای پناهی، صدایی که مدتهاست تنها صدای آشناست ! ناجوانمردانه از بیداری فرار می‌‌کنم، ملتمسانه به پتو پناه میبرم و تلقین می ‌کنم این را باز که شاید فردا شد روز من و آرزوهای در پیتم...