کومولونیمبوس

2012-03-03T23:07:00.001+03:30

هوای رابطه ابریست،همه چیز بدجور برگشته..

هردومان بی‌ حرف،رابطه مان شکسته..

آری، همه چیز بدجور برگشته !

مثل این بخت، مثل این باد، مثل این ابر..

چه داریم ما بجز افسوس؟

بجز لبخند اجباری؟

سلامامان که معنی‌ دار، نگاهامان که بغض آلود، دلهامان پر از کینه، هیچ نیست انگار بجز نفرت در این سینه !

همه چیز از سر عادت، سلام و دیدن و بوسیدن و گهگاه هم طاقت..

ولی‌ این بار تو انگار حاکمی بر من، نمیدانم چطور اما تو انگار حاکمی بر من !

که میرانی به زور حرف و غیض و طعنه و تکرار، ظلم بر من..

و من عاشقترین زندانی دنیام، که حتی کمترین لطفی‌ دریغ میشود بر من..

آری‌ ای حاکم، چاره‌ ای باید..

که من زندانی دردم، که هیچم نیست امیدی

به آزادی

سرافرازی

به لبخند از سر شادی

آری‌ ای حاکم، چاره‌ ای باید..

چاره‌ ای باید..

2012-02-27T21:07:00.001+03:30

انگاری نفرین شدم،منم شناور تو لجن..

هر روزم عین شبه، شبا یه روح دور از بدن..

واسهٔ خواب شبم، هر شب باید من جون بدم،

صبح فرداش که بشه باز مثل قبل هذیون بگم،

کاشکی‌ اونم راه بیاد،با هر چی‌ رویا که دارم،

میدونم سخته ولی‌ چی‌ کار کنم؟ نا ندارم..

شدم اون مترسکه تن‌ چوبی مونده تو خاک

پریشون و نگرون، منم یه حیرون توی باد..

من نمیخوام که بازم سیاه بشه روزگارم

میدونم دست تو نیست، چکار کنم؟ پا ندارم..

دیگه هیچی‌ نمیخوام،نه مثل قبل نه مثل بعد

میشم اونی که میخوای، یه روح مرده تو بدن..

2012-02-20T13:09:00.002+03:30

مثل یک بچه بغض دارم،اما من که بچه نیستم

بچه که بغض کند خیالی نیست،گریه میکند..

من چی‌؟

فریاد؟ قدم زدن؟ شعر؟ چای و سیگار؟

هی‌..

گفتم چای و یاد شعرش افتادم :

تلخم من،

همچون چای سرد..

که نگاهش کرده باشی‌ ساعات طولانی‌ و ننوشیده باشی‌..

تلخ منم،

چای یخ،

که هیچکس ندارد هوسش را..

پ.ن : شعر از استاد سید علی‌ صالحی

2011-12-20T16:04:00.000+03:30

تمامی انسانهای دنیای من

هیچ میدانید چه سخت است؟

اینکه نه پیامبر باشی‌ که معجزه‌ای رو کنی‌ و نه آنقدر نامرد که به هر شکلی‌ خودت را بالا بکشی..

و من مانده‌ام میان معجزه و نامردی روزگار..

مردترین مرد زمین هم که باشی‌،حتی انسانترین انسان، باز اغلب سنگها برای توست..

و تو با تمامی ظرافت زنانه ات،آرام آرام سیاهی زندگی‌،نامردی روزگار،سنگینی سنگ را کنار میزنی‌..

اگر بنا به اعتقاد باشد اعتراف میکنم..

عزیزم تو مقدّس‌ترین پیامبر زندگی‌ من هستی‌،من معجزه را از ذره ذره نگاهت میبینم..

2011-12-05T00:36:00.000+03:30

فکر‌ آدم که خسته باشه، هیچ استراحت و خوابی‌ خوبش نمیکنه..

فکر، فکر میاره و این مغزه که هی‌ داغون تر میشه..

مغز من خسته است و تنها دواش انگار تویی !

رسیدن به تو، حالا چه شکلی‌ و چه جوری نمیدونم..

فکر‌ خستهٔ من به هیچ جایی‌ قد نمیدهد..

غیر تو..

2011-11-28T20:35:00.001+03:30

یه وقتایی، آدم ۲ تا چشم لازم داره..

آره ۲ تا، از اون سیاهاش، که زل بزنه به جفتش و یه دل سیر حرف بزنه..

2011-06-03T16:28:00.000+04:30

جمعه است،از آن جمعه‌ها که از صبح سیاه است،حتی از شب قبلش..

احساس آدمی‌ را دارم که منفور است،آن هم از نگاه مهمترین آدم زندگیش..

بی‌ آن که بخواهم این بلاها را سر خود میاورم،سر تو، هر دوتامان..

رشته رشتهٔ وجودم عذاب میکشد و هیچ چیز آرامم نمیکند..

درد دل با بابا هم فایده‌ ای نداشت آن هم در قبرستانی که حتی یک نفر در آن نبود..

من شک کردم و این بود اشتباهه من،اشتباهی‌ که دارد زجرم میدهد..

با من حرف بزن،سرزنش کن حتی،شاید که آرامتر شدم..

و احساس میکنم همهٔ اینها بخاطر ندیدن توست،ندیدنی که روزگارم را سیاه میکند..

نشسته‌ام جایی‌ که هر دو دوستش داریم، این بار تنها و بدون تو،چایی همیشگی‌ را مینوشم و مینویسم..

مینویسم بلکه راحت تر شدم،مردم را نگاه میکنم که چه خوشحالند و به خوشهالیشان لبخند میزنم..

لبخند تلخ !

تو اینجا نیستی‌ و خیالت اینجاست،خیالت میگوید که ناراحتی‌ و این ناراحتی‌ آتیشم میزند..

مثل همیشه عاشقانه‌ترین احساس‌هایم را برایت دارم حتی با اینکه منفورم این بار..

من انسانم و اشتباه کردم، تو هم انسانی‌ و ببخش..

ببخش،با همان لبخندی که میپرستمش..

پ . ن - این نوشته با کامل شرمندگی و عذاب وجدان نوشته شد !

2011-05-29T02:18:00.002+04:30

برادر جان رو که گوش میدی،خود به خود دلت برادر میخواد، برادری که از تو بزرگتر باشه و برات تکیه گاه، باری از دوشت برداره ، با نگاش پاهات محکمتر شه..

برادری نیست و تو برادر جان رو هی‌ گوش میدی، پشت سر هم تا اینکه طلسم میشکنه !

تو گریه میکنی‌ !

آره تو گریه میکنی‌ و چه برات غریبه شده این حس، اما خود به خود هی‌ گریه میکنی‌..

واسه عشقت هم هی‌ لبخند میزنی‌ که نفهمه چه خبره..

امروز روز بدی بود،با همهٔ داشته‌ ها و نداشته هاش، روز بدی بود..

امروز کاملا درک کردم عدالتی تو زندگی‌ وجود نداره و شاید من تنها چیزی که لازم دارم یه جزیره‌ متروکست !

اونجا باشم تا مغزم آروم بگیره،تا دور شم از این همه بی‌ عدالتی..

اینارو دلم میخواد به برادر نداشتم بگم، باهاش درد دل‌ کنم اما چه میشه کرد که برادری نیست..

فقط به عشقش این آهنگو گوش میدم و گریه‌ ای که خیلی‌ داره میچسبه بعد از این همه وقت..

2011-04-30T01:52:00.000+04:30

هوای گریه گوش میدهم و هوای گریه ندارم..

فقط فکر میکنم، ابروهایم که در هم میرود و خطهای پیشانیم که هر روز بیشتر میشود !

فکر میکنم به جایی‌ که رسیده ام، جای من است؟

چرا نمیرسم، چرا همیشه انگار فاصله یک قدم است تا رسیدن؟

چرا همیشه فقط برای من شرایط خاص میشود،پیچ میخورد؟

چرا این همه سوال بی‌ جواب مغزم را زیر و رو می ‌کند؟

چرا دل‌ خوشیها هر روز کمتر میشود و دلگرمیها کمرنگتر ؟

فکر میکنم فسلفهٔ زندگی‌ بدجور بدرنگ است، البته برای من..

منی‌ که این من بودن را دوست ندارم، و دلم تنگ شده برای آرامش..

برای دلگرمی‌،برای عشق،برای امید..

اما سخت است وقتی‌ که هیچ خشتی روی خشتی بند نمیشود،درس وقتی‌ نمیشود، نمیشود،پس کار، کار دمارت را در میارود..

میماند عشق..

عشق که تنها دلگرمی‌ توست و دریغا که همین دلگرمی‌ هم گاهی پیچ میخورد..

و تو میمانی و اتاق تاریکت و هوای گریه‌ ای که فقط گوشش میدهی‌ و هیچ گریه‌ ات نمی ‌آید..

2011-04-02T00:44:00.002+04:30

تمام هفته کار، کار، کار..

آخر هفته هم که...

دنیا دور سرم میچرخد و من چه آرام در درون میشکنم !

2011-03-17T15:04:00.000+03:30

روزهایی را که میگذرانیم روزهای ماست، روزهای با هم بودنمان

و تو چه میدانی چه اندازه سیاه است روزهای بی‌ تو بودن

تو بی‌ آنکه خود بدانی با من پیوند خورده ای،با وجودم

در من ریشه کرده‌ ای تو

تو در من ریشه کرده ای،ای سیاه زلف بلند قامت من

ذره ذرهٔ وجودم در تسخیر توست

تو انگار خود منی، چگونه میتوان تو را آزرد؟

گاه زندگی‌ به حدی راه نمی ‌آید که نفس در سینه میمیرد،هوا مسموم میگردد،نگاه خیره میماند به فرداها..

به امید نگاه مهربانت،دستان پر مهرت که آرامش به من میبخشند از هر لحظهٔ‌ دنیا

بیا ‌ای زیباترین معشوقهٔ دنیا،بیا..

بیا دستم بگیر،هوایم را بهاری کن

نگاهت را ز هر سو بر من دلخسته جاری کن

بیا..

2011-01-17T15:20:00.000+03:30

نشسته‌ ام،عکسهای ایران را میبینم،دلم تنگ است

دلم ایران می‌ خواهد،نه برای فامیل، نه برای گردش،فقط برای ایران..

همراه عکس‌ ها آهنگی گوش میکنم، نالهٔ تار و کمانچه با هم..

و بیرون پنجره را میبینم، آسمان کاملا ابری و همچنان خبری از باران نیست..

گلویم سنگین است و بغض دارم،یه بغض کهنه که انگار به این زودیها دست بردار نیست..

ببار آسمان جان، ببار

میخواهم زیر باران راه بروم،خیس خیس..

2011-01-01T04:03:00.002+03:30

زندگی‌ جان به حدی تو ما فرو کرده که حتی نای آخ گفتن هم نیست..

اون هم تو ۲۴ سالگی !

باور کن،یارو میگفت بیکاری زشته،بده،خوب نیست واسه مرد..

نمیدونست هر کاری هم قشنگ نیست..

نمیدونست آدم یه سری ارزشا واسه خودش داره،آدم گاهی واسه خودش احترام قائله،نمیخواد تن‌ به هر کاری بده..

اما این بار آخر قصه رسید به رستوران،کار توی رستوران

جایی‌ که همه رنگ آدم میاد و میره..

یکی‌ لبخند میخواد،یکی‌ خمو راست شدن،یکی‌ نون داغ و یکی‌ دیگه هم یه نفر که عقده هاشو روش خالی‌ کنه

تو آشپزخونه وقتی‌ شاطر داشت نون میپخت، خیره شده بودم به خمیر نون،فکر میکردم به اینکه شدم یه خمیر، واسه هر کس باید به یه شکل در بیام

و سرگرمی‌ کارمم شده صاحب رستورانی که میشینه تو رستوران و هی‌ با لپ تاپش تو بورس میچرخه، زنش که هی‌ چپ و راست گیر میده به زمین و زمان، به سقف، به دیوار، به صندلی‌ و و و...

و جالبترینش کراواتی که هی‌ باید حواست باشه که نره تو ظرف غذا..

و پنجره‌ ای که پشتش هی‌ هواپیما پشت هواپیما رد بشه و تو هی‌ طبق عادت زیر لب مدلشو زمزمه کنی‌..

تویی که داری اینو میخونی،خیلی‌ وقتا آدم نشون میده که سر پاست،اما نیست، شکستست..

نشون میده سرد و گرم کشیدست اما با کوچیکترین حرف دلش میگیره..

نشون میده که روزی ۱۱-۱۲ ساعت کار واسش چیزی نیست، اما شب انگشت پاش تاول میزنه

نشون میده که دلش برا درس تنگ نشده اما تو دستش جای بشقاب دفترچه پرواز میخواد..

دلم یه راه رفتن طولانی‌ میخواد، توی قبرستون

و یه دل سیر حرف زدن با قبرا،قبرایی که فقط گوش میدن،تا آخر حرفتو،بدون منت..

2010-12-10T05:58:00.001+03:30

تمامی لذتی که شب داره همین خلوت خیابوناست..

جایی‌ که میشه بدون هیچ نگاه مزاحمی راه رفت و هی‌ راه رفت..

راه بری و برسی‌، برسی‌ و ببینی‌، ببینی‌ و نفهمی، نفهمی وهی‌ بمیری و آخرش هم ‌ نفس عمیق بکشی..

خیلی‌ بده که حساس باشی‌، سخته وقتی‌ یه چیزای بی‌ ارزش از نظر بقیه واسه تو اصلی‌ ترینه !

کاشکی‌ میشد آدم هرجا که لازم داشت یکی‌ عین خودش میساخت،باهاش یه دل سیر حرف میزد و وقتی‌ میفهمید که حرفاش و‌ درک کرده از بین میبردش..

بقیه هیچوقت نفهمیدن،نمیفهمن انگار..

و این شده یه عقده که داره روز به روز بدخیمتر میشه..

ولی‌ در کل یه لذتی داره این راه رفتن که بهت میفهمونه شب چقدر عزیزه..

نه واسه شب بودنش، فقط واسه خلوت بودنش !

2010-12-04T06:07:00.002+03:30

بیخوابی که سراغ آدم بیاید، آدم هی‌ مدام فکر ‌میکند..

هی‌ دنبال راه‌ حل میگردد و هی‌ هیچ راهی‌ پیدا نمی ‌شود،متنفر میشود از بی ‌‌خوابی و اول صبح دلش سنگین میشود، لیوان چایی میخواهد و سیگار..

آن هم در هوای آزاد بالکن و خیره شدن به آسمان و هوای گرگ و میش اول صبحش !

بعدش هم بدجور میلش میکشد به شاملو،بیشتر از شاملو به سکوت سرشار از ناگفته هاست..

پس سکوت میکند، مثل همیشه و مثل هر صبح..

کاش لاقل باران ببارد،خیابان خیس میخواهم و دستان در جیب..

هی...

دلم چه چیزها میخواهد که همان ناگفته بماند سنگینتر است و دلچسبتر..

گناهشان هم گردن همین سکوت لعنتی..

2010-10-13T21:08:00.003+03:30

هر آنچه گفتند و شنیدیم از آنها بود و انتظار..

از چشمان منتظر، از حسرت بیشمارشان..

از دختران، از دختران انتظار !

کی‌، کجا و چه کس از ما خواهد گفت؟

از تک تک ما، از سیاهی خلوتمان

از انتظارمان

از پسران انتظار..

2010-09-24T07:36:00.001+03:30

هشت صبحه ، اون هم جمعه !

گیجم و سردرد هم دارم، نه چایی خوبم میکنه نه سیگار..

طبق معمول دوش گرفتم اما نه دوش قبل خواب،باید لباسام را بپوشم،لباسای شیکم رو، اون یکی‌ که کراوات هم داره !

آره جمعست و من باید لباسامو بپوشم برم تو آینه خودمو خوب نگاه کنم..

بگم مرد باش،محکم برو مصاحبه، کار رو بگیر !

یه لبخند بنشونم رو لبموو و یواشکی برم تو اتاق مامان و نگاه کنم صورتشو..

آروم خوابیده، اما صورتش ناراحته انگار،نگرانه باز..

تو راهرو یواش یواش راه میرم که کفشم صدا نده و آروم در خونرو باز میکنم، یه نگاه به سی‌ وی تو دستم میکنم و آروم در رو میبندم..

و آغاز میکنم یه تلاش دیگرو، یه تلاش تازه رو !

و انگار که باید امیدوار باشم..

2010-09-22T18:03:00.001+03:30

خواب ‌های عجیب شب،روزهای عجیبتر

نگاههای معصومانهٔ آهو،چشمهای نفرت دار بزرگترها

لبخندهای یک طرفه،خاطرات تکراری

خواب‌های کوتاه و بیداریهای ناتمام

همهٔ اینها سهم من شد از واژه ‌ای کثیف به نام زندگی‌..

2010-09-16T04:08:00.001+04:30

روزگار عجیبیست !

هرچه دلپاکتر پیش میروی،نامردی مردمان بیشتر میشود..

و گیج مانده ‌ام که اشتباه از من است یا دیگران..

و یا هر دو..

2010-09-02T20:30:00.001+04:30

تغییر دوم :

رها کردن آرزویی که با من، سال به سال، لحظه به لحظه بزرگ شد،

خداحافظ شغل محبوب من..

خداحافظ خلبانی..

2010-08-30T03:19:00.000+04:30

من داغونم، به همین آسونی..

یه تیکه آهن متحرک، بزنی‌ تو سرم تیکه تیکه میشم از تو اما صدام در نمیاد..

نفسم که میره تو سینه با نفرت میاد بیرون..

به آخرش فکر میکنم، جایی‌ که همه شوکه شدن و من دارم با لبخند از بالا نگاشون میکنم..

2010-08-29T00:31:00.004+04:30

اگه نمیرفتی، امروز ۵۶ ساله میشدی

حیف که نیستی‌، یکی‌ یکی‌ بغلت کنیم و بهت تبریک بگیم..

آخرین عکست میگه که جوون بودی و زود رفتی‌ !

تولدت مبارک بابایی..

2010-08-25T23:42:00.000+04:30

مهربان

تو چنان باش که انگار

هیچ نمرده است دلی‌ !

تو چنان باش زین پس،

که نمیرد دلی‌ چون دل من..

2010-08-24T03:06:00.001+04:30

پیدا کردن لذت تازه، لذتی دارد وصف ناپذیر !

این شب‌ ها لذتی تازه پیدا کرده ام..

آشپزی در نیمه شب..

2010-08-21T05:10:00.000+04:30

تغییر اول :

جدا شدن از کسی‌ که عشق را برایم معنی‌ کرد !

خداحافظ عشق روزهای تنهایی‌ من..

خداحافظ..

2010-08-17T07:21:00.001+04:30

این روزها درون من طوفان است

همهٔ من یک صدا شده است

هوای تغییر دارم

تغییری بزرگ

نیمی از عمرم رفت،دستانم خالیست

تغییر میکنم

دستان پر میخواهم

نه آنقدر پر که سنگین باشد

کمی‌ پر

از دست خالی‌ متنفرم

این روزها هر چه میبینم تغییر است

از چهره ‌ام در آینه تا وزیدن باد وقت درد و دل با خدا..

2010-08-09T23:29:00.004+04:30

یاد روز‌هایی‌ افتادم که تک تک لحظه‌هایش خوب یادم هست..

لحظه‌هایی‌ که همه دست بر سرم میکشیدند

مهربان شده بودند

چشم نازک میکردند برای دلسوزی

و انگار که نمیفهمیدن که عذابم میدهند !

آن روزها به سراغم آمده‌اند،شب‌های سرد بیمارستان

گریه کنار تخت مادری که بیهوش بود و هنوز نمیدانست که مردش مرده !

نگرانم،نگران برای دوستی‌ که شاید آن روزها را سپری کند همین روزها..

کاشکی‌ که بودم و سخت در آغوش میگرفتمش !

کاری که آن روز‌ها من لازم داشتم و هیچکس نکرد..

2010-08-09T16:47:00.001+04:30

سیگار و سه تار

رویای من و توله سگی‌ بالدار

دیواره کاه گلی و سایهٔ چنار

به خود آمدم، همه پریدن !

من ماندم و سیگار

2010-08-06T07:52:00.003+04:30

صبح جمعست و حالم خیلی‌ بده

گلوم داره منفجر میشه از درد

بغضم داره، کاملا اتفاقی‌ یاد بهنود شجاعی افتادم !

یاد روزای قبل از اعدامش و اون لبخنده،اما چه تلخ تموم شد..

بهنود اعدام شد بعد از ۶ بار پای چوبهٔ دار رفتن، اما بار آخر دیگه تنها نبود و وقتی‌ زیر پاشو خالی‌ کردن خیلی ها‌ با بهنود جون دادن،عین من..

قلبم ترکید وقتی‌ وکیلش گفت بهنود به مادر مقتول التماس میکرد، واسه زنده بودن..

اتفاقای اون روزها داره عین فیلم جلوی چشمم رد میشه، هی‌ رو لبخند بهنود آرومتر میشه سرعتش، آخرشم که میرسه مثل هر بار من میمونم و یه بغض بزرگه نترکیده که دیگه مشترک شده واسه خیلی ‌ها،خیلی‌ اتفاقا،خیلی‌ جاها..

2010-08-03T04:16:00.006+04:30

هرچند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت، سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل، بسته به مویی است

تنها سر مویی ‌ز سر موی تو دورم

ای عشق، به شوق تو گذر می ‌کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم !

بگذار به بالای بلند تو ببالم

گز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم..

ق.ا

2010-07-24T17:12:00.001+04:30

بدم میاد آسمونی که ابری باشه و نباره

مثل آسمون دیشب تا الان..

ابرها هم سرسنگین شدن، عین آدما

عین مامان که یه هفته ‌ای هست با تنها پسرش حرف نمیزنه !

وقتی‌ که آسمون و آدمای اطرافت سرسنگینی میکنن، آدم هی‌ خود به خود سنگینتر پک میزنه به سیگار،هی‌ صبحا وقتی‌ صورتشو میشوره بیشتر به چشمای خودش زل میزنه، بیشتر چینای پیشنیشو میبینه، بیشتر احساس پیری میکنه..

بحث پیری نیست، بحث پیر شدن تو جوونیه، داد زدن تو خفگیه، شنا تو مردابه،پرواز طولانی‌ تو خیاله..

بحث تهمت شنیدن از خودیه !

دلم میخواد اندازه همهٔ نداشته هام داد بزنم..

2010-07-21T02:38:00.004+04:30

صدای تو را دوست دارم

صدای تو، از آن و از جاودان می‌ سراید..

2010-07-19T00:37:00.002+04:30

شده ‌ام مثل شترمرغ

بال دارم اما در حسرت پروازم !

2010-07-13T03:34:00.001+04:30

دلم یک نردبان بلند می ‌خواهد،از آنهایی که از بلندی، سرش پیدا نیست

با شوق یک به یک پله ‌ها را بالا بروم، بدون هیچ مزاحمی

مهم هم نیست که کجا برسم، فقط بالاتر بروم

دلم نردبان می ‌خواهد،

نردبانی‌ به

آسمان

2010-07-10T02:42:00.001+04:30

خیلی‌ متنفرم

اونقدری که نمیدونم چه اندازست

از خیلی‌ها و به دنبالش از خیلی‌ چیزها

از دولتمردان کثیف و سیاست

از به هم زدن آرامشم توسط یه آدم احمق

از شوخیهای بی‌ مزه

از کسایی‌ که دمپاچهٔ شلوار لی رو میزنن بالا به اسم مد

از سریال و فیلمای بیمزهٔ شبکه ایران

از آدمهایی که خیلی‌ میخوان نشون بدن کتاب خونند

از بیست و سی‌

از اونایی که تا میگی‌ دلم برا آفریقا میسوزه میگن ایران که بیشتر مستحق دلسوزیه

از غر زدن و تیکه چسبوندنهای مادرم

از فامیلم

از بابای دوستم که تو سال ۲۰۱۰ میگه پسرم باید با کسی‌ که من میگم ازدواج کنه !

از آدمایی که تا حالا لب به سیگار هم نزدن و میگن ابی سیگار رو ترک کن

از اونایی که وقتی‌ تو بحث بهشون گفتم بکارت زنم برام مهم نیست با نگاه بهم گفتن بی‌ غیرت

از بیکاری

از ماه رمضون

از جیب خالی‌

از اونایی که تا میگی‌ خوزستانی هستی‌ میگن عربی‌ یا بچه آبادانی؟

از اونایی که عینک تقلبی میزنن به چشم

از همونایی که ساعت تقلبی میبندن به دست

از یه سری که جلو روت اینقدر مشروب میخورن که برن دستشویی‌ بالا بیارن

از خیلی‌ چیزا، باور کن، خیلی‌ چیزا

از حس تنفر که به من پیوند خورده

از خودم...

2010-07-06T03:49:00.000+04:30

سفر خوب است، اما نه برای تو !

تویی که میروی، و منی که میمانم

همینجا، همینطور، همینقدر

سردرگم، دلتنگ و امیدوار

سفر رفتن تو چه خوب باشد و چه بد

به من نمیسازد..

2010-07-05T06:46:00.002+04:30

لحظه

لحظه ها

لحظه‌ های تلخ غربت،هفته ‌های بی‌ مروت..

2010-06-25T22:51:00.001+04:30

یه روزی به خودم قول دادم که وقتی‌ ۲۴ ساله شدم باید به اونجایی که دوست دارم رسیده باشم

امروز ۲۴ ساله شدم

و به جایی‌ که دوست داشتم نرسیدم..

به همین راحتی‌ این همه سال گذشت و تنها چیزی که یاد گرفتم این بود که دیگه هیچوقت خیال پردازی نکنم !

شما هم نکنید..

2010-06-18T08:34:00.002+04:30

جمعه‌ ای که خوب باشه از صبحش پیداست

مثل سال که خوبیش به بهارش میره

صبح خوبیه،پس جمعهٔ خوب اومده انگار بعد این همه وقت

یه احساس خوبی‌ دارم که نمیدونم از کجا اومده !

صدای سه تار یکی‌ هم داره روحمو میبره اون دور دورا،یه جاهاییش مجبورم که چشمامو ببندم و آروم هی سرمو تکون بدم

از این ور به اون ور

گاهی وقتا خوشبختی‌ هیچ دلیل خاصی‌ نمیخواد، باور کن

همین که ببینی‌ تنهایی‌ تو اتاقت،آفتاب پشت پرده هی‌ صدات بزنه‌،دلت هی‌ پر بکشه بره به یه جاهایی‌ که حتی نرفتی تا حالا مثل شیراز،مادرت که خندون با صندلی‌ چرخدارش بیاد دم اتاقت بگه صبح بخیر، بیا صبحونه..

باور کن همینا بسه که احساس کنی‌ خوشبختی‌، اونم از ته دل،لااقل واسه یه روز،یه جمعه،یه صبح..

2010-06-17T06:16:00.002+04:30

تمام زندگی‌ اگر ذره ‌ای ارزش هم نداشت، نداشت

اما

دیشب، یعنی‌ نیمه شب وقتی‌ که سرش روی پایم بود، و آرام موهای سیاهش را نوازش می‌ کردم، صدای موج‌های دریای چند قدم دورتر بود که که با لبخند در گوشم زمزمه میکرد

عزیزم، چشمانت کور، از همین هم لذت ببر،شاید که فردا نباشند

او

سرش

موهای بلندش

دستانش

حتی ما موج‌ های وفادار !

2010-06-10T21:50:00.001+04:30

ما باید پدرانمان را دوست بداریم،

برایشان دمپایی مرغوب بخریم،

و وقتی‌ دیدیم به نقطه ‌ای خیره مانده ‌اند ،برایشان یک استکان چای بریزیم..

پدران، پدران، پدرانمان را

ما باید دوست بداریم..

ح . پ

2010-06-02T14:48:00.004+04:30

دوباره دچار شده ‌ام انگار، به اتاق و گوشهٔ دنجش

سراغ هیچ چیزی هم نمیروم، چه فیلم باشد چه موسیقی

ساز هم که همچنان خاک می ‌‌خورد

میلم کشیده این روزها که فقط کتاب بخوانم، مثل آن روزها

اما سراغ کمد که میروم دستم به هیچ کدامشان نمی‌‌ رود جز مشیری

پس میخوانم، دوباره بازتابِ نفسِ صبحدمان را

با لذتی بیشتر، با درکی عمیقتر

این روزها انگار هی‌ گم میشوم مثل مشیری در شعرهایش..

2010-05-27T19:45:00.000+04:30

شاید ندانی که این روزها همهٔ من به تو ختم میشود

فکرم مدام درگیر توست

اینکه تو یاد گرفتی‌ و خواستی‌ که بالاخره بایستی، رو به روی همشان

با هر پایانی که پیش بیاید شاید

و زجرم میدهد اینکه می ‌خواهم دنیا را یک صدا کنم برای هدفت و نمیتوانم،

چیزی که هست تنها همین قلب است که سرشار از امید است

برای تو این بار

تا آخرش را برو،ذره ذرهٔ من دنبال توست..

2010-05-15T21:51:00.000+04:30

یک انسان عقده ‌ای میتواند مدیری ۵۵ ساله باشد که با من دعوا میکند و با استعفایم موافقت،

عقده ‌ای تر از او‌ کفتارهایی مدیر صفت که از من بیست و سه ساله تجربهٔ چند ساله میخواهند !

پس دو چیز میماند،

یا من باید بچه پولدار به دنیا می ‌آمدم با پدری مدیر،

یا آنها از بدو تولد پشت میز مدیریت بوده ‌اند..

2010-05-11T05:36:00.000+04:30

از روی پستی که زدم فهمیدم امروز سه شنبه است !

و این یعنی‌ که جا مانده‌ ام، حتی از شمارش روزها..

2010-05-11T05:32:00.001+04:30

زندگی‌ جان ، غلط کردم

به معنای واقعیه‌ کلمه،به فاک رفته ام

تو جدا، آدم‌ هایت جدا !

می ‌فهمید این را؟

البته که نمیفهمید..

به درک که نمیفهمید..

گور پدرتان، البته با احترام..

2010-05-08T02:34:00.001+04:30

چیزی که این روزها دارم، همه دلتنگیست..

دلتنگی‌ برای خاکی که سالهاست در غروبش راه نرفته ام..

2010-05-03T23:27:00.001+04:30

آغوشت را می‌ خواهم،

نه برای خودم، نه برای خودت

برای زندگیمان..

شاید !

2010-04-30T19:51:00.001+04:30

به خود که آمدم،

رو به رویم بود،نگاهم در نگاهش گره خورده بود

موهای بلندش که با باد بهاری میرقصید، تمام آرامش دنیا را یکجا به من میبخشید..

او‌ آمده بود، بعد از این همه وقت !

او‌ بود

آنجا هر چه بود او‌ بود..

تمام دنیا هم پشتش و من رو به روشان !

همهٔ حرف‌ها را از یاد بردم، که فقط نگاهش کنم

کمی‌ بیشتر، دقیقتر، پر حسرت تر

همهٔ آنچه را که سیاه گذشت را خواستم که بگویم

اما نشد،حضورش همه را از یادم برده بود !

آری، او‌ آمد و رفت

کوتاه اما ماندنی،

آرام اما طوفانی، شاد اما دلخون..

او‌ رفت و هنوز مانده است،

گرمای آغوشی که انگار تنها جای امن این دنیا برایم بود !

عطر نفس‌هایی که همه دنیا را محو کرده بود، تا تنها او‌ باشد و من !

و لبانی که باید بوسیدشان و بخاطر گناهش سالها گریست..

دیشب هر آنچه را که حقم بود،پس دادی

نگاهت، نفست، آغوشت،دستانت..

و‌ای کاش که زندگی‌ همیشه دیشب بود..

2010-04-28T20:04:00.002+04:30

ننوشتن درد دارد،

نداشتن بهانه ‌ای برای نوشتن دردش بیشتر !

اما این بار باید بنویسی‌..

از پیرمردی ۶۷ ساله با موهای کاملا سفید و سیبیل سفید چشم نواز،

مردی که عجیب شبیه پدرت است، مردی که تعصب بی‌ جا ندارد، حرفت را گوش میدهد، تا آخر..

وقتی‌ از زبان این مرد میشنوی که زن با مرد برابر است و دخترم حق دارد دوست پسر داشته باشد ایمان می‌آوری که هنوز هم مرد پیدا میشود حتی اگر ساکن تهران باشد..

تو همیشه از فامیل دل خوش نداشته ای، اما این مرد را که میبینی‌ نظرت عوض میشود !

عاشق حرفهایش میشوی، وقتی‌ شعر می‌خواند و همراهش پیک در دست دارد غرورت برای چند ثانیه هم که شده گم میشود و مثل یک پسر بچه سرت را روی ‌شانه اش میگذاری و با تمام وجود بو میکنی‌ با چشمانی بسته..

همه خستگیهای این چند سال از تنم دارد کم میشود،از همین حالا نگران جمعه ام..

جمعه‌ای که این مرد میرود و یک جمعه سیاه دیگر رقم می‌‌خورد

همهٔ اینها را گفتم که شاید حس کنی‌ پدر را دوست دور من..

پدر ناخوش‌ ترین مرد دنیا هم که باشد در خیالش همان کوه بلند و‌ سفت است برای تو..

دوست من تمام عشقی‌ که به پدر داری را بیان کن، فقط برای خودش و نه هیچکس دیگر

نرسد جایی‌ که پیرمردی را ببینی‌ و‌ عاشقش شوی و هی‌ حسرت بخوری که من هم داشتم یکیش را اما دیر فهمیدم که چیست..

2010-04-19T02:30:00.003+04:30

وقتی‌ که دوست خوبت پس از مدتها از تهران می آید، بدن خسته ات حرفی‌ برای گفتن ندارد..

باید که بیرون بروی، لبخند بزنی‌، به سلامتیش هم بنوشی

نگاهت تمام به دوستت باشد و فکرت به هزار جای دیگر که هیچ ربطی‌ هم به دوستت ندارد

به هر ترتیب تمام میشود این بیرون رفتن و تو دوستت را میرسانی

در راه برگشت مدام آهنگها را دستکاری میکنی‌ و انگار که هیچ کدامشان امشب با حال تو نمیسازد

تا اینکه کاملا غیر منتظره آسمان با تو آشتی‌ می ‌کند، شیشه ماشین خیس میشود

باران می بارد

باران..

قطره ها که بیشتر میشوند تو آهنگ را خاموش میکنی‌ و سیگارت را روشن

سیگار همراه باران چیز دیگریست

فکرت از همه جا بریده میشود و فقط باران است و باران

و چه جالب است اینکه ۱ بامداد دوشنبه، قطره های کوچک باران مقدس ترین چیزیست که داشته ای..

2010-04-17T03:47:00.002+04:30

تنها کاری که تو این مدت انجام دادی این بود که سعی‌ کنی‌ ازش دور بشی‌

حالا به هر قیمتی !

خب سخته، نفس گیره، یه سری حسای عجیب هم که چاشنیش بوده همیشه

اما اینکه بعده این همه مدت ساعت ۱۲:۱۷ از خواب پا میشی‌ میبینی‌ واست عکسشو ام ام اس کرده یه چیز دیگست..

اونم عکسش‌ تو جایی‌ که تو دوست داری، ایتالیا

بر عکس اخلاق گندی که همیشه بعد از خواب داری این دفعه یه لبخند نصف و نیمه میشینه رو لبت و تنها کاری که میکنی‌ اینه که هی‌ خوب نگاش کنی‌ و باز لبخند بزنی‌ !

و باز از اول، دقیقتر، پر حسرت تر..

آخرشم جوابشو بنویسی‌ که :

قشنگه :)

2010-04-15T04:05:00.000+04:30

روزگاری پیکری در پیکری پیچید،

من به دنیا آمدم، بی‌ آنکه خود خواهم..

فروغ

2010-04-09T16:30:00.001+04:30

و هی‌ رسیدیم و انگار که نرسیدیم..

هی‌ دیدیم و چشمانمان که نازکتر شد،

پیشانیمان که چروکتر

و موهامان که کمتر و سفیدتر !

با دیگران خندیدیم، بخاطرشان، و از درون هی‌ آتش گرفتیم

انگ خوشبختی‌ بمان زدند و دوباره بخاطرشان خندیدیم..

هی‌ بیاد آوردیم و مرور کردیم و بالا آوردیم

تک تکشان را

روزها، آدم ها، خاطرات را..

و زندگیمان که مثل باتلاقی شده این روزها

که هر چه محکمتر پای میگذاری بیشتر فرو میروی

در لجن

و در پایان هم باز تو که آرزو میکنی‌ که ‌ای کاش مجبور نبودی قدم بگذاری اصلاً !

آخر تو کجا و زندگی‌ کردن کجا..

2010-04-03T03:17:00.001+04:30

تمام سیزده به در را خواب بودم..

خوابی‌ دلچسب !

تازه وقتی‌ بیدار شدم‌ دیدم‌ موبایلم‌ ۷ تا میس کال داره درود فرستادم به روح پاک مخترع راِشن ودکا..

2010-04-01T04:27:00.000+04:30

چهار و بیست و هفت دقیقهٔ صبح سنگینترین ساعت تمام شبانه روز است..

آن هم اگر پنجشنبه باشد وقتی‌ که آفتاب در بیاید !

2010-03-30T06:23:00.002+04:30

بیداری این شب‌ ها که من دچارشم، جغد رو هم از رو میبره !

طبق عادت همیشگیم دارم نوشابمو تموم میکنم، بعد کلی‌ آهنگ عوض کردن سوزنم روی رسم زمونه با صدای شکیلا گیر کرده..

اونجاش که میگه: میرن آدم‌ ها از اونا فقط خاطره‌ هاشون به جا میمونه، هی‌ یاد بابام می‌ افتم نصف شبی‌!

اما اصلا دلم براش تنگ نیست الان، خب اگه اونم بود حالش عین من بود، شایدم بدتر..

نوشتهٔ دوستم رو هم خوندم، یه دوست دور

مثل بیشتر وقتا درکش کردم، شاکیه، خب حق داره !

بگذریم

از این بالا خیابون رو دارم نگاه میکنم، خلوت خلوته..

آسمون هم که صاف صاف، هیچ ابری هم نداره که بباره بلکه از خونه برم بیرون..

خلاصه که شبای این روزای من داره اینطوری سپری میشه اما خب همین تنهائیش شرف داره به کل روز و در کنار مردم بودن..

گردنم یه کم درد گرفته، خسته شدم انگاری،چند تا خمیازه هم کشیدم..

پس باید برم رو تختم ولو بشم به امید خوابیدن..

2010-03-25T06:11:00.002+04:30

هر چقدر تندتر میرم، دورتر میشه این مقصد !

لعنت به من

به راه

به مقصد..

هر چی بیشتر تلاش می‌کنم تو جمع بمونم، زودتر هدایت میشم به اتاقم !

با نگاه ها،حرفها، نصیحت ها حتی !

لعنت به تلاش

به جمع

به اتاق..

و هر چی مینویسم این بار، دلم هی سنگینتر میشه انگار !

لعنت به نوشتن

به دل

به سنگینی‌..

2010-03-22T21:32:00.001+04:30

همین روزاست که بالا بیارم

همهٔ آدمارو، همه چیز،همهٔ حرفارو..

و عجیب این روزا دلم اون احساس قدیمی‌ رو داره !

احساسی‌ که فقط دلم می ‌خواد یکی‌ با هر چیز ممکنه سرمو بشکافه، دست کنه تو سرم و این همه چیزی رو که نمیخوام اینطوری بچرخن تو سرم رو بریزه بیرون..

2010-03-14T11:56:00.000+03:30

دلش خون بود نقاش جوان

تمام بوم رو قرمز کرد

همه گفتند به‌ به‌، چه ذوقی !

2010-03-06T16:11:00.000+03:30

چه دردناکه، احساسی‌ که این روزها دارم

احساس می‌ کنم که به زندگیم و تک تک لحظاتش تجاوز شده !

تجاوزی بیشرمانه توسط یه سری آدم که همشون دیگه سیاهن تو سرم..

مهم نیست که چی‌ شد، چه بد و چه بدتر قسمتی‌ از همین زندگی‌ بوده انگار !

اما فقط یک چیز میمونه که دوست دارم فریادش بزنم

و چیزی نیست جز گفتن یک :

گور پدر همهٔ دنیا و آدمهاش..

یا مودبانش که میشه شعری از کوهکن:

مرده شور ترکیب دنیا را ببره که نمیبره..

2010-03-03T13:42:00.000+03:30

کز میکنم در گوشه ای تنها، هر بار که از خیابان‌های این شهر میگذرم..

نگاه میکنم با حسرت، مردمانی را که یا شروع میکنند یا تمام !

رابطه ای را..

2010-02-24T10:33:00.001+03:30

تمام زندگی ‌‌ام را میدهم

برای یک جای دنج !

تا تنها من باشم و تو

و هیچ چیز

هیچ چیز

حتی لباس‌ های مان..

‌ف‌‌‌ . ن

2010-02-20T10:49:00.002+03:30

کنار پنجرهٔ اتاقم دلگیرترین جای دنیاست

پنجره ای که وقتی‌ کنارش میایستم یه سری خاطره‌ های ترک خورده زندگیم عین یه فیلم کوتاه از جلو چشمم می‌گذره

عین هر فیلم کوتاه دیگه ای که می‌خواد مخاطبشو جذب کنه !

همیشه از کودکیم شروع میشه، اونجایی که هر چی‌ یادم میاد فقط خاطره‌هایی‌ هست که همشون منتهی‌ میشه به یه لبخند حتی اونایی که توش کتک خوردم..

روزایی که مجبورم می‌کردن ظهربخوابم با اینکه میدونستن که این خوابیدن اجباری زجرم میده، روزایی که عاشق این بودم ظهرا برم تو حیاط و بشینم زیر آفتاب بازی کنم اما نزاشتن، روزایی که هرکی‌ میفهمید تک پسرم فکر میکرد لوسم،روزایی که..

کودکیم پر از خاطرست، اما هر بار خیلی‌ زود می‌گذره !

با همون لبخندی که رو لبم نقش می‌بنده هر بار، پرت میشم تو نوجوونی

وقتی‌ یاد نوجونی می‌افتم هی‌ حالم به هم میخوره، از همه آدمای اون دوره، از فامیل، از دعواهای بابا و مامان، از گریه‌هایی‌ که زیر پتو می‌کردم، از ترسی‌ که از صدای دعوا تو وجودم می‌افتاد، از اون صاحب خونهٔ کثافتی که هی‌ میومد در خونه داد و بیداد میکرد،از اون پیرمرد بی‌ همه چیزی که نمیذاشت تو کوچه گل کوچیک بازی کنیم..

به هر سختی و بدی که بوده اون دوران هر دفعه می‌گذره و میرسه به آخرین قسمت..

جوونی‌

دورانی که هی‌ با خودم تکرار کردم، که هر چی‌ بهم بد گذشت قبلا رو باید اینجا جبران کنم،

دورانی که هی‌ به مامان گفتم می‌خوام هر چی‌ بهت بد گذشت رو پاک کنم، دورانی که سعی‌ کردم با بابا رفیق بشم که بتونم بدون ترس ازش انتقاد کنم !

دورانی که داشت همه چیز خوب میشد اما..

آخرین امید ما هم که این دوران بود از بین رفت، هر روز بیشتر از دیروز..

بابا هی‌ مریض تر شد، مامان هم پیرتر

من هی‌ بزرگتر

هر روز که میگذشت من بیشتر فهمیدم که بیخود دوست داشتم که بزرگ شم..

هی‌ بدتر و بدتر شد تا اینکه بابا هوس کرد بره، تو بدترین شرایط، و رفت

مامان دیگه راه نرفت

من موندم و این همه اتفاق و یه قلب که این همه آرزو توش کاشته بودم..

آرزوهام بزرگ شده بودن، وقت چیدنشون بود اما چطوری؟

واقعا عین فیلم میگذره !

دبیرستان تموم شد

مامان میخندید اما خوب معلوم بود داخلش چی‌ می‌گذره..

خواهری که رفت کار که من برم دانشگاه

دانشگاهی که رفتم اما دست خالی‌ برگشتم

عشقی‌ که به راحتی‌ اومد و به سختی رفت

هنوزم مونده انگاری !

روزهایی که تمام دغدغم شد بیابون

آتیش

دوستای گاهن دوست

روزهای تنهایی‌

روزهای عقده گشایی !

و خیلی‌ چیزی دیگه ای که دست به دست هم میده که کنار پنجره اتاق دلگیرترین جا بشه واسم..

2010-02-17T23:57:00.000+03:30

2010-02-14T15:59:00.002+03:30

امسال هم ۱۴ فوریه اومد، البته با یه سری تغییرات اساسی

اینبار تو کجا و من کجا!

دلم می‌ خواد بگم لعنت به تو اما من آدمش نیستم، خودت که بهتر میدونی‌..

اول صبحی‌ هم از سر کنجکاوی زیاد رسیدم به عکست، داشتی میخندیدی

یه خنده کاملا واقعی، همراه با غرور همیشگیت..

همون غروره که من عاشقش بودم همیشه..

همین بس واسه من، در قبالش هم هیچ چیزی ندارم که مثلا بهت هدیه کنم

تو خاطرات گذشته یه قدمی‌ بزن هر چی‌ لبخند آورد رو لبات مال خودت..

البته اگه چیزی یادت مونده !

2010-02-06T10:59:00.003+03:30

برای چهارمین بار در یک ماه بهت زنگ میزنن، این بار هم یه آدم پولدار دیگه که آیندهٔ بچش واسش مهمه انگار..

آقا ببخشید مزاحم میشم، شنیدم شما قبلا دانشجوی این رشته بودی، چطوره کلا؟ آیندش چجوریه؟

چقدر هزینشه، شما چی‌ پیشنهاد میکنی‌؟

هر بار از روی دلسوزی واسه آیندهٔ یه جوون دیگه، تمام اطلاعاتی‌ رو که در اختیار داری بهشون میدی و هر بار تا می‌پرسن که شما به کجا رسیدی باید در کامل شرمندگی بگی‌:

من، والا چی‌ بگم

با صدای آرومتر بگی:

‌ اخراج شدم، سریعاً بعدش بگی‌ البته واسه اینکه ایرونی‌ بودم‌ ها و الا نمره هام جز ۳ نفر اول بود تو کلاس و پرواز هام بهتر از بقیه هم کلاسیام..

بعدش هی‌ تاکید کنی‌ که مشکله هزینه دارم من، و الا با دوستام رفته بودم و داشتم میخوندم.. هی‌ بازم بگی‌ که الان دارم کار می‌کنم پولمو جمع کنم و برم ادامه بدم ! نمیدونم چرا باید یه شرایطی پیش بیاد تو زندگیت که سعی‌ کنی‌ هی‌ واسه کسایی‌ که هیچ نسبیتی باهاشون نداری هی‌ دلیل بیاری که آقا جان منم یه زمانی‌ آدم بودم و الان گیر پولم که درس نمیخونم آره فقط گیر پول، همون چیزی که اون داره ( زیادتر از احتیاجش )، و من دنبالشم ( فقط به اندازه‌ای که کارم راه بیفته ) نه زیادتر و نه کمتر..

نمیخواستم هیچوقت اینجوری بنویسم، اما همین نیم ساعت پیش باز یه آقای مهندس باهم تماس گرفت و درباره همین موضوع سوال کرد !

در کل هرچقدر که خودم ضد حال خوردم تو این مسالهٔ درس بجاش خوشحال شدم و هستم واسه دوستام که چند ماه دیگه میشه رسما بهشون گفت آقای خلبان..

2010-02-04T08:41:00.001+03:30

از آدمهایی که فکر میکنن با گفتن یک بی‌ خیال تمام دردهای آدم رو تموم کردند، متنفر بودم و هستم !

از همونایی که فقط به خاطر نزدیکتر شدن بهت دلداری مغرضانه میدن تورو..

از اونایی که میگن همه درد دارن، اما هیچ وقت نفهمیدن که اندازهٔ دردا با هم فرق داره..

و همین باعث میشه که وقتی‌ نگاه میکنی‌ تازه میفهمی که چقدر فاصله گرفتی از زندگیت و آدماش

حالا چه دلیلش خودت باشی‌ یا بقیه !

2010-01-30T00:01:00.005+03:30

مثل همیشه پناه بردیم به بیابون، همگی‌ نشستیم کنار آتیش

هر کی‌ هر چی‌ داشت تو دلش، فقط تو دلش نگه داشت و لبخند زد..

شب‌های دور هم بودن مال لبخند زدنه، حداقل تمرین لبخند زدن

یه مدتی‌ که گذشت یه دفعه آسمون رو نگاه کردم، یه کم ابر داشت اما ستاره هاش معلوم بود

من شروع کردم به خوندن و بقیه هم پشت سرم شروع کردن..

شب، شب که میشه تو کوچهٔ غم...

تا آخرشو باهم خوندیم،فرنگیس رو بلندتر میگفتیم همگی‌، آهنگمون هم صدای سوختن چوبهای آتیش بود !

هوا که روشنتر شد فهمیدیم که باید برگردیم خونه هامون، اما این بار با لبخندی که از ته دل اومده بود..

2010-01-25T22:39:00.000+03:30

آرام آرام می‌‌آمد و موهای بلندش را به صدای آهنگ در هوا میچرخاند

آهنگی یکنواخت و آشنا

نزدیکتر که شد پاهایم سست شد

نشستم، اما چشمانم خیره بود

خیره به موهایش و نقابی که نصف صورتش را پوشانده بود

برق سکه‌های آویزان از نقاب با چشمانم بازی میکرد

عجیب بود، خیلی‌ عجیب

دستانم میلرزید، زبانم قفل شده بود، با همان پاهای سست چند قدمی‌ جلوتر رفتم

همه ما را نگاه میکردند

وقتی‌ نزدیکتر شد، ناخودآگاه دستم به سوی نقاب رفت، می‌خواستم که ببینمش،اما غیب شد، همه باهم غیب شدند

آهنگی نماند

مردم و نگاهشان هم نماندند

من ماندم و همان صحرای خشک و ترک خورده

همان دیدن او از پشت نقاب آرامشی بود که هیچگاه در زندگی‌ حس نکرده بودم

هر شب با آرزوی دیدن او و حس کردن آرامشش برای خوابیدن لحظه شماری می‌کنم..

2010-01-20T23:30:00.001+03:30

شاید

روزی

جایی‌

دستی‌

چتری

بارانی

با تو شاید..

2010-01-18T23:24:00.001+03:30

یه نفس عمـــــــــــیق

و ادامهٔ زندگی‌..

2010-01-16T19:20:00.002+03:30

وقتی‌ میبردیمش هنوز لبخند میزد، چشم از چشمای ما بر نمیداشت !

آخه بچه هاشیم ما

فردا واسه بار دهم عمل میشه، دهمین بار تو پنج سالی که گذشت !

و این لبخندست که مثل یه علامت سوال بزرگ هی‌ میخوره تو سرم و آتیشم می‌زنه..

2010-01-15T12:23:00.003+03:30

و اینطوریه که حتی جمعه رو که مثلاً روز تعطیلته با صدای دعوا از خواب میپری !

مثل دیروز، مثل چند روز پیش، مثل همیشه..

سر درد هم که انگار منتظر یه بهونست و همیشه در کمینت که بیاد سراغت

و اینطور بیدار شدنه که مجبورت می‌کنه لعنت بفرستی‌ !

به زندگیت،به تمام آدماش، به کسایی‌ که نمیفهمنت، به مرد بودن، به احساسی‌ که صبح تا شب مثل خوره جونتو میخوره، به عشقی‌ که هیچوقت نداشتیش،به سردرد، به صدای نالهٔ کمانچه،به تمام بغض‌هایی‌ که معلوم نیست کی‌ و کجا باید خالی‌ بشن..

حتی به خودت هم لعنت میفرستی !

خودت که هیچوقت نشد روی غلتک بیفتی، خودت که دمار خودت رو در میاری که یه کم با بقیه بیشتر ارتباط برقرار کنی‌، یه کم سعی‌ کنی‌ اثبات کنی‌ بودنت رو، ندیده شدنت رو..

و لعنت به جمعه

بزرگترین شکنجهٔ این روز‌های زندگیت،

تنها روزی که مجبورت می‌کنه بشینی‌ تو این خراب شده و تحمل کنی‌ آدماشو، عقیده هارو، حرف هارو، زخم زبون هارو

آخرین لعنت هم به این ذهن مریض

که مجبور نباشی‌ فکر کنی‌، رویا پردازی کنی‌، که بعد این همه سعی‌ کردن واسه فرار از خودت دوباره برت نگردونه سر خودت و واقعیت بودنت

سرمو که بالا میارم قاب عکس فرهاد رو میبینم با گیتار توی دستش، تسبیح دور گردنش،و یه نگاه که وقتی‌ نگاش میکنی‌ یه دفعه گر میگیری و دوست داری که بشینی‌ چشم تو چشمش فقط زار بزنی‌

چشم تو چشم فرهاد، به بهونهٔ فرهاد اما برای خودت..

2010-01-11T20:53:00.002+03:30

پشت این پردهٔ رخ

میزند بر سر خویش

مرد نامی‌ ز دیار غربت

خسته و پر تشویش

گر چه هیچش نیست در پیش انگار

میرود تنها به جنگ روزگار

نه نگاهی‌، نه صدایی،از یار

به سلامی‌ خوش، سلامی‌ یادگار

شرح حال او جدا از مابقیست

چون غروری هست،نمی‌ باید گریست

گشت هر روزش چو شب،سرد و سیاه

همدمش هم شعر‌هایی‌ بی‌ پناه

میزند فریاد هر دم ، بی‌ صدا

بشنو فریادش، کجایی آشنا؟

گر چه در یادش تو هستی‌، هر کجا و هر زمان

رحم بر دل آر،ببینش، بخوانش ارغوان

2010-01-03T11:18:00.004+03:30

۱: زندگی‌ زیباست ای زیبا پسند

۲ : باز توهم زدی؟

۱ : نه، خب فکر کن، قشنگ گفته !

۲ : برو بابا تو هم، قشنگ گفته..

۱ : چته خو؟

۲ : هیچیم نیست

۱: پس چرا گیر میدی؟

۲ : من ؟ کی‌ گیر دادم؟

۲: همینه دیگه تا حرف میزنم گیر دادن به حساب میاد

۱ : خوب عین آدم نظر بده

۲ : ببخشید میشه آدم رو تعریف کنی‌؟

۱ : وقت گیر آوردی ها، منظورم اینه به نظر بقیه هم احترام بذار

۲ : باور کن نمیتونم !

۲: اصلا چرا باید یکی‌ یه جمله بگه و تو هم پیروی کنی‌؟

۱: خب اجبار که نیست آای کیو، نکن

۲: آره اجبار نیست اما ناراحت کننده‌ست

۱: یعنی‌ چی‌؟

۲: خوب اون میگه زیباست، شاید زیبا بوده واسش شایدم نه، اما وقتی‌ واسه من نیست چرا هی‌ قبولش کنم؟

۱: حالا کی‌ گفت قبولش کن که جو میگیرت؟

۲: کسی‌ نگفت، فقط خواستم به تو هم بگم توهم زدی و دچار جملش شدی

۲: اینقدم امید الکی‌ هی‌ نده به خودت

۱: تو یه چیزیت میشه‌ها انگار

۱: به تو چه اصلا؟

۲: راست میگی‌ به من چه اصلا، اصلا صبح تا شب هی‌ الکی‌ دلخوش باش

۱ : برو بابا دیوونه

۲: خفه شو خودتی

۱: درست صحبت کن کثاف....

۲: .................

۱: ..................................

۲: ..................................

و این طوریه که بعضی‌ وقتا بین من و خودم بحث و کتک کاری میشه..

2010-01-02T14:59:00.001+03:30

این روزها اینقدر غریبه شدم که حتی روم نمیشه با خودم صحبت کنم

بقیه که جای خود دارن !

اینقدر دچار گرایشات سگی‌ شدم که خودم از خودم بدم میاد

بقیه که جای خود دارن !

اینقر نفرت پیدا کردم از این فاجعهٔ بودن که روز و شب خودم هی‌ خودمو می‌ کشم

بقیه که جای خود دارن !

واسه نداشتن حتی یک انگیزهٔ ادامه، مرتب سرزنش میشم از طرف خودم

بقیه که جای خود دارن !

تمام تلاشم واسه اثبات بودنم میرسه به انکار اونم از سمت خودم

بقیه که جای خود دارن !

واقعیت اینه که ما همه فرق داریم توی بودن اما واسه نابودی یکی‌ دیگه همه یه نفریم..

این روزها به جایی‌‌ رسیدم که خواب رو بیشتر از بیداری دوست دارم !

و این یعنی‌ فاجعهٔ بودن من..

2009-12-31T11:42:00.000+03:30

یه حرفایی هست که آدم فقط با نگاه می‌تونه به طرفش بزنه

ولی‌ سرتو که بالا میاری میبینی‌ طرفت که نیست هیچی‌ تازه خیلی‌ هم ازت دوره

پس باید تصورش کنی‌ دوباره

اینقدر هم خیال پرداز شدی که اونو طرف خودت میدونی‌ بدون اینکه بهش بگی‌ یا اون بدونه چی‌ دربارش فکر میکنی‌

خلاصه خیلی‌ از حرفای چشم تو چشم داری که بهش بزنی‌ اما کی‌ و کجا!

با این همه سردی که از خودت نشون میدی باز دوست دارم با تو این حرفارو بزنم..

به خوده خودت خانم خاص..

تا روزی که شاید ببینمت..

2009-12-27T22:26:00.002+03:30

در وصف این روزها همین بس که کابوس وار میگذرد !

همین...

2009-12-24T09:56:00.005+03:30

آل اِستارهای کهنه ‌ام را میپوشم

ول میشوم در خیابانهای شهر

به یاد آن‌ روزها

روزهایی که شانه به شانهٔ هم تمام میکردیم خیابانها را

خیابانهایی که جای جایشان خاطره شد

به یاد دعوا هایمان

به یاد سلیقهٔ خنده داره موسیقیت

به یاد آل اِستارهای کرم رنگ کثیفت

به یاد تعریف کردن پر هیجان خاطرات سربازی

به یاد خواندن آن شعر مسخره ( صبح که میشه پنجرتون وا میشه )

به یاد...

هنوز میروم هر روز و تنها با این خاطرات خیابانها دلچسبند

تو رفتی‌ و رسیدی

گفتی‌ که خوشحالی‌، و همین کافیست برای لبخند..

دلم بدجور ۹۸% می‌خواهد این روزها !

---------

پ. ن : ۹۸% لقب یک دوست است

2009-12-23T11:36:00.002+03:30

من آغاز میشوم هر بار

آنجا

که به تو فکر می‌کنم..

2009-12-22T10:22:00.003+03:30

پاییز هم آمد و رفت

و تنها ماندگار هنوز، همین فکر به توست

خاص بودن تو

نمی‌ دانم چرا

چطور

کجا

چگونه

اما خوب میدانم و حس می‌کنم که آرام آرام کم میشوم این روزها

کمتر از بودن

کمتر از ماندن !

واقعا کم میشوم این روزها

تو کجایی ‌ای معشوقهٔ خاص من؟

2009-12-21T09:56:00.003+03:30

سخت‌ ترین کار دنیا لبخند زدن دروغین است !

آن هم در چشمان مادر..

2009-12-19T10:13:00.003+03:30

امروز شنبه ست ،

شنبه معمولا روز خوبیه واسه من، اکثر آدما تعطیلن ولی‌ من و یه سری دیگه کار می‌ کنیم

همین که اکثرا نیستن خودش کلی‌ آرامش میده به شهر و دورو برم و اینه که عاشق آرامش روز شنبه ام..

امروز هم مثل شنبهٔ گذشته وقتی‌ از خونه اومدم بیرون بارون میبارید،کلی‌ کیف کردم تا رسیدم سر کار..

مثل هر روز یه سری ایمیل‌های کاری رو چک کردم و جواب دادم، بعدش هم شروع کردم به گشتن توی وبلاگ‌های دوستام..

اینکه میگم دوست چون به این باور رسیدم که هر کی‌ واسه راحت شدن بنویسه دوست منه !

همینطوری هی‌ از این یکی‌ به اون یکی‌ میرفتم که اتفاقی‌ لینک یه وبلاگ رو دیدم که میخکوبم کرد..

شروع کردم به خوندن و تا همین ۲۰ دقیقه پیش که تموم شد یه دفعه یه احساس عجیبی‌ پیدا کردم

از اون احساسایی که این موقع روز خیلی‌ کم پیش میاد بیاد سراغم

راستش نمیدونم چطوری توصیفش کنم اما فقط بگم که مجبورم کرد برم زیر بارون واسه آرومتر شدن و یه نخ سیگار بکشم..

اینکه اون دختر توی اون شهر شلوغ با این دید به زندگی‌ نگاه می‌ کنه خیلی‌ جالبه واسم،

اینکه نمیخواد فقط از مشکلات بگه خیلی‌ قابل تحسینه

اینکه تو هر نوشتش میشه چشم های پر امیدشو تصور کرد خودش یه دنیاست

اینکه میبینی‌ این همه آدم واسش کامنت میذارن خیلی‌ لذت بخشه

اما کاشکی‌ فقط همین کامنت نباشه و اگر واقعا به یه مورد اینطوری برخورد کنن همینی باشن که تو کامنت هاشونن..

نمیدونم چرا اما بعضی‌ فقط دوست دارم همه آدمای شهر یه جورایی وبلاگ نویس باشن که بتونن جدا از مقام، خانواده،سیاست،دروغ و خیلی‌ چیزی دیگه راحت حرفشنو بزنن و مخاطب شون رو هم پیدا کنن..

صبح که به زور بیدار شدم ناراحت بودم که چرا شنبه‌ها باید بیدار شم،اما الان یه احساس متفاوت‌ دارم و خوشحالم که اینجام و این همه وبلاگ خوب دارم که بخونمشون..

2009-12-18T20:05:00.005+03:30

وقتی‌ بعد از مدتها یک دوست قدیمی‌ می ‌‌آید، باخود کوله باری نیز میاورد

از خاطرات، لبخندها،حسرت ها،دردهای مشترک..

و چه خوب و چه بد، لذتی دارد گشودن این کوله بار

دیشب کوله باری را باز کردیم و دوباره چند ساعتی‌ احساس زندگی‌ کردیم..

آتش هم بود

در ضیافت یار همیشگی‌

بیابان عزیز..

2009-12-17T16:28:00.004+03:30

سکوت می ‌کنم

نه برای احترام، برای نداشتن حرف

شاید داشتن و نداشتن زبانی برای گفتن حرف

سکوت می‌ کنم برای فکر کردن به چهرهٔ رنجور مادرم

برای یافتن جوابی‌ که چرا همیشه در به درم !

سکوت لازم است گاهن !

برای تصور کردن چشمان پدرم..

پدری که این روزها هفته‌ ای ۱ روز به اندازهٔ ۲ ماه زنده بودنش با او حرف میزنم

سکوت است که من را یکپارچه فریاد می‌ کند

و من این سکوت دوست داشتنی را به تو تقدیم می‌کنم

سکوت من را بفهم..

2009-12-16T16:24:00.004+03:30

به آینده که فکر می‌کنم، خود را نشسته بر صندلی‌ درون اتاقی‌ میبینم

اتاقی‌ که چند پنجرهٔ مشبک دارد، از آن پنجره‌ها که من را به آسمان وصل می‌کند

چشم در چشم هم قهوه‌ٔ تلخ مینوشیم و نگاه پر معنیش من را مست می‌کند

در آن‌ لحظه تمام خواستهٔ من از دنیا در همان نگاه تمام میشود !

و این فکر و خیال مرا خوشحال می‌کند..

2009-12-15T11:49:00.005+03:30

من ناخواسته به تو علاقه مند شدم..

کاملا ناخواسته !

میفهمی این را؟

لا لا

لا لا لا لا

لا لا..

2009-12-13T23:48:00.014+03:30

من در این شب تکراری با داشتن فقط چند آرزو دوباره چشمانم را می‌بندم.. تمام سلولهای مغزم را می‌‌سپارم به بغض صدای پناهی، صدایی که مدتهاست تنها صدای آشناست ! ناجوانمردانه از بیداری فرار می‌‌کنم، ملتمسانه به پتو پناه میبرم و تلقین می ‌کنم این را باز که شاید فردا شد روز من و آرزوهای در پیتم...

2009-12-12T07:59:00.003+03:30

بوی خاک باران زده، بهترین صبحانهٔ دنیاست

2009-12-11T23:40:00.004+03:30

وقتی‌ که آسمان می‌بارد، باید که رفت و گم شد

در کوچه‌های خیس

باید که با تمام وجود گم شد در این کوچه ها

کوچه‌هایی‌ که به هیچ جایی‌ نمیرسند

باران را عشق است، غروب جمعه هم که باشد بهتر

چنان از همین کوچه‌های خیس باران لذت میبری‌ که انگار نه انگار جمعه است و تو از جمعه بیزار

غروب جمعه هم که باشد بیزارتر

دستان در جیب تنها چیزیست که آزارت میدهد این بار !

چرا در جیب؟

جای خالیش را کنارت حس میکنی‌ و اینجا آغاز باریدن توهم است به جای باران..

دور که باشد حضورش نزدیکتر !

و چه میچسبد این ترانه‌ها که انگار برای تو خوانده شده اند در همین لحظه

همچنان که به پایان کوچه‌ها نزدیک میشوی تکرار این پایان دوست داشتنی در تو بیشتر میشود

پایانی که جا میشود در زمزمهٔ " ‌ای کااااااااش "

2009-12-09T13:42:00.004+03:30

فقط یه مغز معیوب و پر رو بعد از ۱۴ ساعت خواب کامل هنوز درخواست خواب می‌ کنه ! من خوابم میاد..

سبزتر از هر زمان

2009-12-07T09:07:00.008+03:30

و چه جالب میشود هر چه پیش تر میرویم ! بیدارتر از قبل، جسورتر و خستگی ناپذیر چه لذتی میبریم ما که این روزها نگاه هایمان با هم حرف میزند، به هم امید میدهد، مرحم دردهای بی شمار میشود.. به این زودی از یاد نخواهیم برد آخرین تابستانمان را گرم سبز فاجعه وار و قرمز نگاه هایمان از همین تابستان مملو است بر خلاف هر بار که در حد جرقه خفه میکردند مارا این بر شعله های ما میسوزاند، داغ میگذارد بر دل آنهایی که حیوان صفت داغ گذاشتند، آنهایی که دیدند و فهمیدند اما باید که نمیدیدند انگار ! ما همه بیدار شدیم، همه حتی مادر بزرگها اینبار نه به فکر خوابیم و نه دلواپس خفگی، موج، موج پیش میرویم سبزتر از هر زمان فریاد مان این بار دنیا را گرفت پر درد و پر امید پیش میرویم و میدانیم که خواهیم رسید خاموش نخواهیم کرد این آتش را مگر به سبزی کامل جنگل ما همه سبزیم

۱۵/۱۱/۲۰۰۹

چقدر سخته

2009-12-07T09:06:00.003+03:30

چقدر سخته که تمام بهونت منتهی بشه به یه جایی توی این اینترنت لعنتی، چقدر سخت تره که بهونت وادارت کنه بری طرف یه جایی و غرورت مثل یه سگ وحشی جلودارت بشه چقدر سخته که غرور و منطقت با هم بجنگن چقدر سخته که هر دو همیشه برنده میشن و تو میبازی چقدر سخته با یه دنیا حرف دل مثل یه لال بمونی چقدر سخته تو با تمام وجود بخوای و بگن قسمتت نیست ! چقدر سخته بهونت وادارت کنه بنویسی وقتی که دوست نداری بنویسی چقدر سخته وقتی از بوق سگ تا خود شب همه چیز دست به دست هم بده و بهت پوزخند بزنه چقدر سخته نتونی نصف شب تو اتاقت فریاد بزنی چقدر سخته که بخوای همه سختی ها رو خلاصه کنی تو یه نوشته و چقدر سخته مثل همیشه کسی نفهمت خیلی سخته خیلی ۲/۱۰/۲۰۰۹

جمعه، من، زندگی

2009-12-07T09:05:00.000+03:30

امروز جمعه است، منفورترین روز زندگی در هفته البته از نگاه من، شایدم از نگاه تو اما امروز من هم منفورم،چون نگاه های نفرت آمیز رو حس میکنم، آخه با حال ناخوش برگشتم تو ۴ دیواری آلان که صبح زوده تمام شب و تو تاریکی آسمون با بیابون خلوت کرده بودم، نشسته بودیم کنار هم و با هم حرف میزدیم، من بلند و اونم با باد! به سلامتی همدیگه هم نوشیدیم اما چرا برای اینکار باید منفور بشم؟ مگه به کسی بدی کردم یا اصلا چه خلافی کردم؟ اصلا من به کی نزدیکم که بخوام حالشو بد کنم؟ چقدر من سوال میکنم! بگذریم میگفتم،همین الان خود من درون آیینه ترک خورده کمد چوبی اتاقم داره من رو با پوزخند نگاه میکنه تو نمیفهمی تو اصلا تو باغ نیستی تو بیش از حد ساده ای حقته هر چی سرت میاد اما من بیرون از آیینه دیگه عادت دارم به اینجور حرفا، تازه بدتر از اینا رو هم شنیدم، تو که خود منی جای خود داری راحت باش از سر کنجکاوی اول صبح که بدترین نوع کنجکاویه واسه من میرم سراغ اینترنت، طبق عادت روزانه و شبانه مشغول گشت و گذار میشم، از این ور به اون ور همه که خوابن پس من چرا هنوز بیدارم؟ خیلی اتفاقی یه ویدئو با کیفیت نه چندان خوب میبینم که یه دوست خوب پست کرده، حالم یه کم سر جا میاد بابت اون ویدئو از اون دوست تشکر میکنم و دوباره به من و خود من برمیگردم بر خلاف روزای دیگه که خیلی زود از نوشتن خسته میشم امروز دلم میخواد یه دم بنویسم.. کاش میشد آدم نوشته هاشو تو فریاد خلاصه کنه تا دیگه مجبور نشه واسه راحت شدن بنویسه تازه اونطوری همه ناخواسته حرفتو میشنون شایدم خوب نباشه ها نمیدونم! امروز هم مثل دیروز و ۳ روز پیش نوشتم با این تفاوت که امروز دلم میخواد اینو پست کنم حتی واسه لجبازی با جمعه دیگه چشمم داره بسته میشه از زور خواب اما خیلی خیلی سبکم بیابون جون دوست دارم میدونم بیدار که شدم عوض میشم، مثل هر روز، شایدم اصلا آبرو داری کردم تو بیداری، شایدم این نوشته راهی سطل آشغال همین اتاق شد مثل خیلی نوشته های دیگه شاید من میخوام بخوابم، همین حالا، همین جا وسط اتاق روی زمین سفت! بدون بالش پس تا بیداری.. ۲۱/۰۸/۲۰۰۹

باد را بوسیدم

2009-12-07T09:04:00.000+03:30

در آخرین لحظهٔ نگاهم به آیینه، انعکاس نور چراغ زرد بر گوشهٔ چشمم تورا در من فریاد میکند وجودم تورا از من میخواهد تو نمیدانی، تو کجائی؟ چه میدانی تو از من؟ روزهای خاکستری من فرا رسیده اند، بی دعوت و شوم برای تو یک دنیا حرف شده ام، به که بگویم؟ که باور میکند من در این بی رنگیه سنگین،چنین دیوانه وار از وجود تو به فردای خویش روز رنگین وصله میبندم؟ تو رنگینی، تو زیبایی تو طوفانی ولی آرام،تو مثل اشک شوقی،تو دلچسبی تو سبزی، سببببببببببز !! تو نمیدانی، نمیدانی! بدان بر من بمان، روزهای تیره را از من بگیر، تو تنها مرحم عقده گشودن باش بگو، با من بگو بخوان، با من بخوان بفهم، من را بفهم پنجره را باز کن، باد را در آغوش بگیر باد را بوسیدم!! ۲۹/۰۵/۲۰۰۹

من آزادم

2009-12-07T09:03:00.000+03:30

به آسمان مى روم، بالاتر از بالا و خالى تر از بودن، بودنى كه نيستنى بيش نبود در عين بودن!! چه زيباست اين آسمان آبى،بى انتها و آرام... به زمين مى نگرم، كوچك و كوچكتر مى شود، كوچكتر از دريچه چشمانم چه بزرگش مى خوانديم ما !! چه غوغايى بر پاست آنجا و چه لذتى دارد آرامش اين آسمان.. احساس سبك بودن دوباره زنده ام ميكند،زنده تر از آن زنده بودن خيالى روى آن خاك تيره خاكى كه هيچگاه مهربان نبود و آن مردمانش كه ذره اى دل صاف نبودند!! به راستى چه داشت آن خاك؟ همان خاكى كه آنگونه هر كس را به رنگ و مالش ارزش داد، آنگونه بى دليل و در زير نام حق به جان هم انداخت، آنگونه مردمانش را به بازى گرفت و در آخر به نام زندگى هيچشان نداد!! اى خاك،اى تيره بياموز بياموز از همين آسمان بالا بياموز رسم انصاف و عدل ببين كه چگونه هر كس، با هر رنگ و هر مقدار دارايى ارزش خود را داراست.. دريغا اى خاك، تو كجا و اين آسمان كجا!! مى دانى اى خاك، اينجا تلألو نور خورشيد و وزش هر نسيم دلچسب هديه آسمان است به قلب و روح پاك.. قلب هر آن كسى كه خدا را در وجود خويش مى ديد و ميبيند!! هر آن كسى كه براى بودن و به اسم زندگى ذره اى به تو و وجود ناپاكت ارزشى نداد، آن كه انديشه اش تمام و كمال به آسمان بود و اكنون آزاد آزاد، بى مجال و مرز در هركجاى اين بى انتها كه بخواهد زندگى مى كند.. اشك شوقم را ببين و هر آن چه از من ديدى با مردمانت باز گو، باور كن اين منم و اينجاست جاى بودنم!! جوانه هاى بالهايم را ببين كه چگونه با نداى چنگ فرشتگان رشد مى كنند، همان بالهايى را كه با قانون قفس و آن مهربانى دروغينت از وجودم بر چيدى.. اينك تو خاك بمان، هر آن چه مى خواهى باش و هر آن چه خواهى كن اما بدان كه ديگر ذره اى به تو تعلق ندارم و وابسته و محتاج همين آسمان پاكم.. آرى اى زمين دور ميشوم از تو،ببين، دور ميشوم من آزادم!! ۹/۰۲/۲۰۰۹

فرياد

2009-12-07T09:01:00.000+03:30

چنان سر درگم مانده ام كه نميدانم سياهى شبهايم را به كدامين طلوع شكايت كنم، چگونه اندوه هاى فراوانم را به اشك بسپارم،فرياد هاى درونم را به كدامين باد هديه كنم؟ به خود مى نگرم، به فكر مى روم كه چه شد با من؟ آيا اين حق من است؟ نه، نه اين حق من نيست، من كه با آن همه شوق و شور اينگونه در تنهايى غرق مى شوم!! به راستى چه شد؟ چه مانده است با من جز دلتنگى آسمان آبى و اين دود سيگار؟ دلتنگى آسمانى كه تنها دغدغه زندگى و اميدم به فردا بود و اين دود بى مصرف سيگار كه با اين همه پوچى به من مى آموزد كه سبك نباش چون نيست خواهى شد!! دلم براى آرامش تنگ شده، براى فكر راحت، خواب آرام و هر آن چيزى كه اكنون حسرتش را دارم.. چنان بازمانده ام از زمان كه حتى چشم انتظار فردا نيستم!! چه خواهد شد؟ نمى دانم... ذره ذره وجودم خسته است، خسته از انتظار، از شب و روزهاى تكرارى، نامردى اين نا مردمان... آرزو ميكنم اى كاش يك لحظه فقط تيرگى تك تك اين ثانيه ها از نگاهم پاك شود، معناى تازه اى بگيرم، سرشار شوم از هر آن چيزى كه حق من است، فرياد كنم از شادى، دو باره چشم براه فردا شوم و براى طلوع لذت سياهى شبهايم را باز گویم... اى كاش كه مى شد، باز بيادش و شعر زيباش مى افتم شب و روز در چشمان من است، به چشمهاى من نگاه كن پلك اگر فرو بندم جهانى در ظلمات فرو خواهد رفت ۸/۰۱/۲۰۰۹

عدالت

2009-12-06T15:16:00.000+03:30

زنده بودن شگفتيست، در ميان مردمانى كه همه مرده اند در عين زندگانى آنهايى كه از ياد برده اند اصل زندگانى را، مردمانى كه به سادگى وزش باد و به تندى يك طوفان دل مى شكنند، مهم نيست برايشان كه چه مى كنند،معناى زندگيشان در اين است... چنان حريصانه براى دو متر جاى بهتر و دو ريال پول بيشتر ظلم ميكنند كه گويى محتاجند و چاره اى جز اين ندارند!! خداوند هم كه گويى عدالت را رهن داده، به انسانهايى كه خوب مى دانند با عدالت رهنى چه كنند،چگونه به بهترين شكل ممكن اجرايش كنند، آنهايى كه بيشرمانه و در زير اسم عدالت، ويلا و ٣ ماشين و دو حساب بانكى را با دلى شكسته و ٣ بار حسرت در شبانه روز و دو رو برابر ميدانند دو رويى كه اولى را هر وقت خواستى بر وجودت وصله بزنى و براى زنده بودن كه حق توست،براى لقمه نانى كه شايد هم خشك باشد به پاى هر ناكس ناباورانه سجده زنى و روى دوم را در خلوتت از اعماق وجودت بيرون كشى و از حقيقت تلخ حسرت بخورى... آرى هر چه مى كشيم از عدالت است، عدالتى كه خود عدالتى در عمل نديده!! عدالتى كه نا خواسته هزينه عمل در مانده اى را خرج رينگ اسپورت ماشين فلانى مى كند.. اين حقيقت دوران ماست،دورانى كه شكوفايى بايد در خاموشى باشد، دورانى كه فرياد مجاز است اما بى صدا،شايد هم با صدا اما به شرط سازگار بودن با گوش صاحبان عدالت صاحبانى كه مهم نيست كه هستند و چه مى دانند،اما عدالتى در دست دارند كه اگر بخواهند دل پر حسرت جوانى را له و چشمهاى پر غم پدرى را در مقابل فرزندانش از فرط خجالت كور مى كنند!! ديگر حسرت داشتن فردا،فقط يك فردا چنان روى ديگرم را از اعماق وجودم بيرون مى كشد كه حالم از زندگى بد مى شود و صد ها بار آرزو مى كنم كه اى كاش عدالت به رهن نمى رفت.. ديگر اميد به فردا آزارم مى دهد،فرداهايى كه ديروز شدند و هيچ كدام با من سازگار نبود!! اى كاش كه همگى بدور از اين عدالت ننگين زنده بوديم،و زمانى كه برگ از درختى جدا ميشد به درخت مى گفتيم كه بهار دوباره مى آيد ۱۴/۰۶/۲۰۰۸

زندگى

2009-12-06T15:13:00.000+03:30

زندگى همچون قطاريست كه شتابان در پيچ و خم ريلها از پستى و بلندى،جنگل و صحرا مى گذرد.. بدون توقف!! تنها هدفش ادامه راه است،رفتن و رسيدن به مقصدى كه معلوم نيست كى و كجا از راه مى رسد، برايش مهم نيست كه كدام منظره از پشت شيشه كوپه اش به دل مسافر بنشيند، و اين مسافر است كه خواسته يا نا خواسته سبزى و خشكى،زيبايى و زشتى، روشنايى روز و تاريكى تونل را مى بيند،چاره اى ندارد چون مسافر است.. گاهى از زيبايى يك دشت به حدى به وجد مى آيد كه دوست دارد قطار تا ابديت در حركت باشد و گاهى خشكى يك صحرا چنان چشمانش را بهت زده مى كند كه فقط با ياد دشت آرام مي گيرد.. من نيز مسافر همين قطارم،نا آگاه سوار شدم بدون آنكه حتى بدانم مقصدش كجاست!! سالهاست كه در قطارم، تنها دغدغه ام منظره بيرون است، وتنها دوستم پيرمرديست كه تمام عمرش را مسافر همين قطار بوده، اكثر مسافران او را دوست دارند، اسمش اميد است.. هر گاه از سفر خسته مى شوم به سراغم مى آيد،او هميشه از حال من با خبر است، هر وقت مى آيد دستى بر سرم مى كشد و با لبخندى كه بر صورت دارد آينده را برايم تعريف مى كند، آينده هميشه از نگاه او زيباست!! با تمام منظره هاى بيرون آشناست، همه را ديده چه خوب و چه بد،تعجب كرده كه چرا گاهى اوقات ما مسافران قطار براى ديدن منظرهاى زيباى بيرون با هم ديگه بر سر ايستادن پشت شيشه دعوا مى كنيم، در صورتى كه ميشود همه در كنار هم فقط از كمى عقب تر بيرون رو راحت ببينيم!! آخرين بار كه به ديدنم آمد، راز قطار رو بهم گفت، گفت كه چطور مى تونم حتى تا آخرين مقصد قطار از سفر لذت ببرم،بهم گفت كه زيبا ببين،تجربه زشتى بيرون رو زود از يادت نبر تا زيبايى بيرون بيشتر بهت بچسبه.. الان چند وقتى ميشه كه منظره زيبا نديدم، اما خسته نميشم و هر چى كه مى گذره بيشتر به به منظره بعدى خيره مى شم، چون هر منظره زيبايى خاص خودش رو داره به شرطى كه زيبا ببينيم!! زيبا ببينيم ۲۶/۰۷/۲۰۰۸